We wisten één ding zeker: we wilden langdurig reizen, en dat zou met een Defender zijn. Een iconische Britse wagen die ons de wereld rond brengt, dat voelde als een droom. Maar we vroegen ons wel één zaak af: ‘Als je volledig afhankelijk bent van je wagen in afgelegen gebieden, hoe goed ken je die dan echt? En kan je er zonder zorgen nog eens 400.000 kilometer extra mee rijden terwijl die al 250.000 km op de teller heeft staan?’
Omdat we te vaak zagen hoe andere overlanders hun reis noodgedwongen moesten stopzetten door technische problemen, kozen we bewust voor een andere aanpak. Niet gewoon kopen en hopen op het beste, maar alles zelf in handen nemen. We besloten om de Defender volledig te herbouwen. Dit is het verhaal van Laura (27) en Alexander (26), twee Belgen die zich aan een intens DIY-project waagden. Meer informatie op hun reisblog Lost Between Oceans en op hun Instagram.
In 2024 kochten we een Defender TD5 110 uit 2003. Op het eerste zicht leek alles in orde: hij reed, zag er compleet uit en deed wat hij moest doen. Maar zoals verwacht bij een wagen van (toen) 21 jaar oud, was het onderhoud alles behalve perfect.
Er waren meerdere olie- en waterlekken, slijtage op verschillende onderdelen en de typische roestplekken. Geen verrassingen, maar wel zaken die je liever niet pas ontdekt midden in een afgelegen gebied. Toch kozen we ervoor om hem te kopen, vooral omdat hij ongeveer de helft goedkoper was dan vergelijkbare modellen.
Die combinatie van gebreken en opportuniteit maakte de beslissing eenvoudig: we zouden hem volledig uit elkaar halen en opnieuw opbouwen.
Tijdens de herfst en de zomer van 2024 werkten we ’s avonds en in het weekend aan de wagen. We zijn geen professionele mecaniciens, maar met de hulp van Alexander zijn vader, en een mix van handleidingen en YouTube gingen we stap voor stap vooruit.
Alles werd gedocumenteerd. Uiteindelijk hadden we honderden foto’s en video’s om niets uit het oog te verliezen.
De Defender werd volledig gestript: dak, deuren, assen, bekabeling. Wat overbleef, was een kaal chassis en een berg onderdelen. Op dat moment werd ook duidelijk wat de echte staat van de wagen was, met een chassis dat op bepaalde plekken enorm verroest was. Terugkeren was op dit moment geen optie meer.
Van daaruit begonnen we opnieuw op te bouwen. Het chassis en andere onderdelen werden gestraald en gecoat om ze langdurig tegen roest te beschermen.
Alle leidingen werden vervangen door roestvrij staal, van rem- en brandstofleidingen tot turbo- en ontluchtingssystemen. Tegelijk pakten we een typisch Defender-probleem aan: waterinfiltratie. Versleten rubbers en afdichtingen werden overal vervangen om het interieur droog te houden.
Onze aanpak was eenvoudig: alles wat tekenen van slijtage vertoonde, werd vervangen of verbeterd.
We beperkten ons niet tot het herstellen. De Defender moest klaar zijn voor intensief gebruik. Daarom werkten we samen met Vicious Offroad in België, gespecialiseerd in het upgraden van Defenders.
De motor kreeg een hybride turbo, aangepaste software, een grotere intercooler en siliconen slangen. Dat zorgt voor betere prestaties, vooral in warme klimaatzones en op grote hoogte, zoals in Zuid-Amerika.
Ook de ophanging werd volledig vernieuwd. Met Old Man Emu-veren en Fox 2.0-dempers werd het systeem aangepast aan het zwaardere gewicht van de wagen, dat oploopt tot ongeveer 3 ton. De originele ophanging was daar simpelweg niet voor ontworpen.
Toen de heropbouw bijna klaar was, doken er toch nog verrassingen op. Na het plaatsen van een dakconversie merkten we dat de carrosserie licht verkeerd stond. Het verschil was klein, ongeveer één centimeter, maar groot genoeg om problemen te veroorzaken. De deuren sloten niet goed en er ontstonden plaatsen langs waar het water binnen kon sijpelen.
De oplossing was ingrijpend: opnieuw deels demonteren en alles correct uitlijnen. Vicious Offroad hielp hierbij, net zoals bij het herstarten van de motor na lange stilstand en het vervangen van twee lekkende zuigers.
Deze Defender is gebouwd voor één doel: lange, intensieve reizen. In juni 2026 wordt hij verscheept naar Halifax. Van daaruit rijden we door Canada tot Tuktoyaktuk (het meest noordelijke dorpje in Canada), gevolgd door de Pan-American Highway tot Ushuaia in Argentinië en later Australië.
Wie wil volgen, kan terecht op Instagram via @lostbetweenoceans.
